Næstu dagar munu leiða í ljós hvort yfirlýsingar gærdagsins hafi fallið í hita leiksins eða hvort stjórnarandstöðuflokkarnir rjúfi samstöðuna við samningaborðið um Icesave. Eftir það sem á undan er gengið kæmi það ekki á óvart. Þar með væri ljóst að sú að mörgu leyti merkilega tilraun til að ná þverpólitískri samstöðu um að ljúka þessari milliríkjadeilu sé endanlega fyrir bí. Hún hefur staðið allt frá síðasta sumri. Sjálfsagt á eftir að skrifa marga hillumetra um það ferli og ýmis mistök sem gerð hafa verið á leiðinni. Eitt af því sem upp úr stendur gagnvart stöðu dagsins er þó það að stjórnarandstaðan hefur aldrei í öllu ferlinu fengist til að axla ábyrgð á nokkurri niðurstöðu – og ætlaði sér það kannski aldrei. Nú verður því að gera þá kröfu að stjórnarandstaðan tali skýrt.

Næstu dagar geta því skorið úr því hvort ríkisstjórnin geti klárað þetta leiðindamál fyrir eigin vélarafli. Það mun reyna á – en þarf að klárast. Ríkisstjórninni er þó ekki síður mikilvægt að horfast í augu við að á þessum krossgötum þarf hún að endurnýja erindið – á eigin forsendum – og halda áfram af endurnýjuðum krafti.

• Það þarf aukinn kraft í endurskipulagningu skulda heimila og fyrirtækja. Það þarf að bæta réttarstöðu skuldara og tryggja gegnsæi með reglum um vinnubrögð bankanna.
• Það þarf að tryggja óskorað eignarhald þjóðarinnar á auðlindum, höggva á hnúta í atvinnumálum og setja fram nýja græna atvinnustefnu sem tryggir atvinnusköpun og nauðsynlegan vöxt. Atvinna fyrir alla er lykilverkefni.
• Það er ekki síður mikilvægt að innleiða örugga valkosti í húsnæðismálum þannig að næstu kynslóð bjóðist örugg langtímaleiga, búseturéttur og fjölbreyttari markaður –  ekki aðeins 90% húsnæðislán eða myntkörfur.
• Að Icesave loknu þarf að skapa nauðsynlega ró og festu um efnahagsáætlun stjórnvalda og tryggja breiða samstöðu um samningsmarkmið og verklag í aðildarviðræðum við ESB.
• Síðan en ekki síst þarf að leiða umbætur í kjölfar heiðarlegs uppgjörs á grundvelli skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis. Við eigum að efna til stjórnlagaþings, setja lög um þjóðaratkvæði og persónukjör. Og stokka upp í stofnunum og ráðuneytum.

Brýna nauðsyn ber til þess að þétta raðirnar í röðum ríkisstjórnarinnar. Jafnmikil nauðsyn er á að endurnýja kraftinn í stjórnarsamstarfinu. Þannig er það með allar stöður – líka þær sem virðast þrengstar við fyrstu sýn – í þeim geta falist stærstu tækifærin. Þau eigum við að nýta. Það er að duga eða drepast.

Ríkisstjórnin gat líka tekið ýmislegt til sín – og ekki nema hollt að hlusta á það. Óumdeilanlegur hápunktur í erindinu var þó sá þegar Jón greip til kjörorða bandaríska landgönguliðsins til að senda stjórnarandstöðunni á þingi skilaboð: “Lead, follow or get (the hell) out of the way”. Þessi setning hitti í mark – en hefur ekki síður leitað á mig eftir óljósar yfirlýsingar þeirra daginn eftir þjóðaratkvæðagreiðsluna um Icesave: Hvert vilja Sigmundur og Bjarni fara? Ætla þeir að halda samstöðunni og landa betri samningum – eða ætla þeir bara að þvælast fyrir.

Vonast til að Samtök iðnaðarins setji myndband af ræðu Jóns á vefinn hjá sér því sjón er sögu ríkari. Erindið er dregið svona saman á heimasíðu SI: 

“Jón Sigurðsson, forstjóri Össurar, sagði í ræðu sinni á Iðnþingi í dag að Íslenska efnahagsumgjörðin hafi hingað til einkennst af því að hér voru stuttar boðleiðir, mikill sveigjanleiki og tiltölulega lítt íþyngjandi eftirlitsstofnanir. Aðlögunarhæfni atvinnulífsins var mikil en myntin okkar örlítil. Þetta umhverfi stuðlaði að alvarlegri fjármála- og efnahagskreppu. Ríkissjóður er stórskuldugur og orðspor okkar hefur beðið mikla hnekki. Atvinnuleysi er ógnvænlegt og nauðsynlegt að skapa skilyrði til að draga úr því. „En því miður hefur okkar háttur verið sá að redda okkur út úr vandamálum frekar en að sveigja framhjá þeim. Nú þarf nauðsynlega að breyta um farveg. Hagkerfið er nánast lokað og ég óttast að þarna vilji sumir vera.“

http://www.si.is/upplysingar-og utgafa/idnthing/idthing2010/greinar/nr/3991

Hér eru glærurnar:

http://www.si.is/media/idnthing/Idnthing2010-jon_sig.pdf

Nýja Gallup-könnunin sem birtist í upphafi vikunnar fékk nánast enga athygli, þó hún sé allrar athygli virði. Samkvæmt henni fengi Sjálfstæðisflokkurinn fengi 37% fylgi ef kosið yrði til borgarstjórnar í dag. Samfylking og Sjálfstæðisflokkur fengju sex borgarfulltrúa hvor flokkur. Sjálfstæðisflokkurinn fengi nú 4% minna fylgi en flokkurinn mældist með í janúar. 34% myndu kjósa Samfylkinguna eða einu prósentustigi meira en í síðustu könnun. Tæp 19% myndu kjósa Vinstri græna, 5% Framsóknarflokkinn, 3% Besta flokkinn og 2% Frjálslynda flokkinn.

11% sögðust mundu skila auðu. Samkvæmt þessu fengju Sjálfstæðismenn og Samfylking 6 borgarfulltrúa hvor og Vinstri grænir fengju 3.

Heildarúrtaksstærð var 6.968 af öllu landinu en þar af voru Reykvíkingar 2.552 og svarhlutfall var 67,1%.

Sjá hér: http://www.ruv.is/frett/sjalfstaedisflokkur-tapar-fylgi

Og svo hvet ég alla sem hafa áhuga á að leggja jafnaðarstefnuninni og framtíð Reykjavíkur lið fram að kosningum að hafa samband. Saman til sigurs!

Athyglisvert var að Hanna Birna brást við gagnrýni Samfylkingarinnar á þessa stefnu með þeim orðum að ljóst væri að Samfylkingin “hefði ekki trú á atvinnulífinu”. Líklega er þarna um að ræða einhverja ómenguðustu frjálshyggjustefnu í atvinnumálum sem kynnt hefur verið frá hruni. Það á ekkert að gera – bara bíða. Klassísk jafnaðarstefna á krepputímum er þvert á móti sú að þá sé réttlætanlegt og mikilvægt að stuðla að atvinnu með opinberum fjárfestingum og átaki í tímabærum viðhaldsverkefnum, eftir því sem kostur er. Óhætt er að segja að hinar pólitísku átakalínur séu að skírast.

Ekki gert ráð fyrir Hverahlíðavirkjun

Þá vekur sérstaka athygli að í þriggja ára áætlun Orkuveitu Reykjavíkur er ekki gert ráð fyrir fjármögnun eða framkvæmdum við Hverahlíðarvirkjun en góð sátt hefur verið um þá framkvæmd frá umhverfissjónarmiðum. Skýringanna er að leita í því að meirihlutinn hefur keyrt fjárhag fyrirtækisins út á ystu nöf með því að fjórfalda skuldir þess á á fjórum árum, þrátt fyrir viðvaranir. Ljóst er að leita þarf nýrra leiða við fjármögnun Hverahlíðavirkjunar. Virkjunin er lykilforsenda fyrir orkuöflun til álvers í Helguvík.

Áfram niðurskurður í viðhaldi og sumarstörfum

Rétt er að minna á að til viðbótar niðurskurði í framkvæmdum hefur meirihlutinn þegar skorið niður í viðhaldi fasteigna úr 1.323 milljónum 2008 í 734 milljónir á yfirstandandi fjárhagsáætlun eða um nær 50%. Enn meiri niðurskurður er í viðhaldi í umhverfi borgarinnar eða úr 1.323 milljónum árið 2008 í 611 milljónir króna á yfirstandandi ári. Þá er ótalið að sumarstörfum fækkar hjá umhverfissviði og framkvæmdasviði auk íþrótta- og tómstundasviðs eða samtals um 300 störf.

Samfylkingin setur atvinnumálin númer eitt

Samfylkingin mun leggja sérstaka áherslu atvinnumál í aðdraganda borgarstjórnarkosninga og boðar breytingartillögur við framlagða þriggja ára áætlun þegar hún verður tekin til afgreiðslu í borgarstjórn 16. mars nk. Þá minnir Samfylkingin á ítrekaðar tillögur flokksins um átak í viðhaldsverkefnum, mótun atvinnustefnu, nýtingu á tómu húsnæði í þágu nýsköpunar og atvinnueflingar auk annarra tillagna flokksins um atvinnumál í borgarstjórn.

Viðtalið fer hér á eftir.

Ódýrari frístundir fyrir börn og fjölskyldur

 Frístundir skipta miklu máli fyrir allar barnafjölskyldur. Það val sem margar fjölskyldur standa frammi fyrir í dag lítur ekki að því að velja þær frístundir sem barnið hefur mestan áhuga á heldur snýst það um hvort fjölskyldan hafi efni á því að leyfa barninu að sinna sínum áhugamálum. Frístundastarf kostar talsverða peninga, ekki bara æfingagjöld heldur einnig æfingaföt, hljóðfæri, ferðir innanlands og utan og ekki síst skutl foreldra. Dagur B. Eggertsson, borgarstjóraefni Samfylkingarinnar segir það því mikið hagsmunamál fyrir fjölskyldur í Reykjavík að tillögur Samfylkingarinnar í borgarstjórn um ódýrari frístundir nái fram að ganga. 

Jöfn tækifæri allra barna

 „Það skiptir mjög miklu máli að öll börn sem á annað borð hafa áhuga geti stundað íþróttir, kynnst listum og verið með jafnöldrum sínum í skipulögðu frístundastarfi,“ segir Dagur B. Eggertsson. Samfylkingin hefur lagt ríka áherslu á málefni barna og ungmenna á kjörtímabilinu og tvívegis með stuttu millibili lagt fram tillögur í borgarstjórn um leiðir til að gera frístundir ódýrari fyrir börn og fjölskyldur þeirra. „Við vitum af reynslu Finna og fleiri að krepputímar geta bitnað illa á börnum og í raun búið til tvær þjóðir í landinu. Það má ekki gerast. Við lítum á það sem samstarfverkefni alls samfélagsins að standa vörð um jöfn tækifæri allra barna.“ 

Samstarf er rétta leiðin

 ,,Tillaga Samfylkingarinnar var þess efnis að gengið yrði til viðræðna við íþróttafélög, æskulýðssamtök, tónlistar- og listaskóla og aðra aðila sem sinna uppbyggilegu frístundastarfi í Reykjavík. Markmiðið viðræðnanna verði að lækka kostnað fjölskyldna og einfalda aðgengi að íþróttum, frístundum og listnámi. Þannig verði stefnt að almennari og meiri þátttöku á verði sem fleiri ráða við. Sérstaklega verði hugað að úrræðum þeirra sem búa við þröngan fjárhag heima fyrir. Í samvinnu við foreldra og forystu þeirra sem fyrir starfseminni standa verði horft til kostnaðar vegna æfingagjalda, fjölda æfinga og kennslustunda, hóptíma í stað einkakennslu þar sem því verður við komið auk útgjalda vegna ýmis konar fatnaðar, búnaðar og ferðalaga. Í hverju hverfi og hverjum skóla verði jafnframt hugað að leiðum til að frístundir verði hluti af samfelldum skóladegi þannig að dregið verði úr þörf fyrir dýrt skutl foreldra.” 

Er þá að þínu mati eitthvað hik á meirihlutanum?

,,Tillögunni hefur tvívegis verið vísað til nefndar án þess að skýr afstaða meirihluta borgarstjórnar liggi fyrir. Samfylkingin muni halda áfram að beita sér í málinu en í raun hefur það víðari skírskotun en aðeins til borgarstjórnar. Kannski er það okkur hollt sem samfélagi að leggja meiri áherslu á þátttöku og innihald hennar en umbúnaðinn, sem oft leiðir af sér kostnað sem getur hæglega orðið of mikill fyrir marga. Við eigum að standa saman um það að tryggja öllum gott líf fyrir minni tilkostnað. Þá sköpum við betra, skemmtilegra og réttlátara samfélagið í leiðinni,” segir Dagur B. Eggertsson.

Steingrímur var verkfræðingur og sótti menntun sína til Bandaríkjanna. Þar stundaði hann  fjölbragðaglímu og gekk undir nafninu “Big red”. Heimkominn bar hann með sér alþjóðlega strauma. Hann stofnaði ísverksmiðju og fyrsta hamborgarastaðinn á Íslandi. Hann beitti sér fyrir gull-leit og stóriðjuhugmyndum, kom að byggingu Áburðarverksmiðjunnar og beitti sér fyrir erlendri fjárfestingu. Steingrímur færði ekki síður með sér alþjóðlega strauma í stjórnmálin. Hann var opinn og aðgengilegur, sagði hug sinn og var einlægur í tilsvörum, jafnvel svo að ýmsum þótti nóg um.

Ég þekki engan stjórnmálamann sem var skipulagðari á kosningayfirreið. Í fyrsta framboði sínu á Vestfjörðum 1967 fór hann ekki aðeins heim á hvern einasta bæ heldur las minnisatriði um heimsóknina inn á band, svo það mætti vélrita upp og koma fyrir í forláta spjaldskrá. Og hann náði vel til fólks. Þessir hæfileikar, nýstárleg sýn og eljusemi skilaði honum á þing 1971. Við tók tuttugu ára tímabil þar sem Framsóknarflokkurinn var nánast sleitulaust í ríkisstjórn. Steingrímur vildi endurskilgreina Framsóknarflokkinn og festa hann í sessi á höfuðborgarsvæðinu. Hann vildi undirstrika félagshyggjurætur flokksins, vinna til vinstri og hætta varðstöðu um staðnað landbúnaðarkerfi. Framsóknarflokkur Steingríms var frjálslyndur flokkur með skýra umhverfissýn. Um þá stefnu varð ekki sátt.

Verkstjórn Steingríms, sanngirni og hæfileiki til að sætta ólík sjónarmið var einhver mesti styrkur hans. Mér er þó ekki síður minnisstæður hæfileiki hans til að hlusta, þagnirnar þegar Steingrímur gaf sér tíma til að hugleiða nýtt sjónarhorn eða leita svars við óvæntri spurningu. “Já, – það er kannski eitthvað til í því.” Sterkast man ég þó þagnirnar þegar eftirsjá eða erfiðar stundir fluttu hann aftur í tímann í huganum. Á bak við sundmanninn, fjallgöngugarpinn, þúsundþjalasmiðinn og karlmannlegt fasið sem þjóðin kynntist í gegnum sjónvarpsskjáinn var ekki síður tilfinningaríkur maður sem gat bæði reiðst og grátið. Félagar hans gegnum ævina vottuðu þó ekki síður um keppnisskapið. Á tindinn skyldi farið þótt hælsærið væri þvílíkt að blóðið vall í skónum. Þetta var krafturinn og lífsorkan sem fylgdi honum alla ævi. Smíðarnar, fjallgöngurnar og fjölskyldan voru honum einnig helsta stoltið. Hitt máttu aðrir eigna sér: þjóðarsáttina, endalok verðbólgunnar og efnahagsstjórnina, leiðtogafundinn eða hvaðeina úr pólitíkinni.

Það var einstakt lán og ótrúlegur skóli að kynnast Steingrími Hermannssyni. Að því mun ég búa alla ævi. Eddu, börnum Steingríms og fjölskyldunni allri votta ég mína innilegustu samúðarkveðjur.